Υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή

Υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή

 

Για ποιους λόγους ένας ασθενής μπορεί να εμφανίσει υποθυρεοειδισμό μετά από θυρεοειδεκτομή;

Με τον όρο «υποθυρεοειδισμός» περιγράφεται η παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών σε ποσότητες ανεπαρκείς να καλύψουν τις ανάγκες του οργανισμού. Στην περίπτωση του ασθενούς που υποβάλλεται σε θυρεοειδεκτομή, η ανεπαρκής αυτή παραγωγή οφείλεται στην αφαίρεση μέρους ή όλου του αδένα (μερική ή ολική θυρεοειδεκτομή), που έχει σαν αποτέλεσμα την μερική (σε περίπτωση μερικής θυρεοειδεκτομής) ή την πλήρη (σε περίπτωση ολικής θυρεοειδεκτομής) διακοπή της παραγωγής θυρεοειδικών ορμονών.

Είναι αυτονόητο ότι μετά από ολική θυρεοειδεκτομή είναι αναπόφευκτη η εμφάνιση μετεγχειρητικού υποθυρεοειδισμού, καθώς αφαιρείται ολόκληρος ο θυρεοειδής και δεν παραμένει στον ασθενή θυρεοειδικός ιστός για να παράγει τις θυρεοειδικές ορμόνες. Στους ασθενείς που υποβάλλονται σε μερική θυρεοειδεκτομή μπορεί να εμφανιστεί μετεγχειρητικός υποθυρεοειδισμός, σε ποσοστά που ποικίλουν ευρέως (βλ. παρακάτω).

 

 

Υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί η εμφάνιση υποθυρεοειδισμού μετά από θυρεοειδεκτομή;

Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί η εμφάνιση υποθυρεοειδισμού μετά θυρεοειδεκτομή είναι η διατήρηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους του θυρεοειδούς. Θα πρέπει εντούτοις να τονιστεί ότι η έκταση της θυρεοειδεκτομής (μερική vs ολική θυρεοειδεκτομή) θα πρέπει να επιλέγεται πρωτίστως με βάση την φύση της πάθησης. Για παράδειγμα, η μερική θυρεοειδεκτομή δεν συνιστάται σε περιπτώσεις καρκίνου θυρεοειδούς, καθώς αρκετά συχνά η επέμβαση αυτή (σε αντίθεση με την ολική θυρεοειδεκτομή) δεν εξασφαλίζει τα καλύτερα δυνατά θεραπευτικά αποτελέσματα.

Όσον αφορά την έκταση της θυρεοειδεκτομής, η μικρότερη αποδεκτή σήμερα επέμβαση θυρεοειδούς είναι η λοβεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση του ενός λοβού (με τον ισθμό) του θυρεοειδούς. Οι παλαιότερες επεμβάσεις, όπου γινόταν αφαίρεση ενός μόνο όζου ή ενός μέρους του ενός λοβού, σήμερα δεν έχουν θέση. Η λοβεκτομή θα μπορούσε να γίνει σε προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς με χειρουργική πάθηση του θυρεοειδούς. Η ολική θυρεοειδεκτομή είναι σήμερα η επέμβαση που εφαρμόζεται σε ένα ευρύ φάσμα παθήσεων του θυρεοειδούς, τόσο καλοήθων όσο και κακοήθων (καρκίνος θυρεοειδούς).

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο υποθυρεοειδισμός είναι αναπόφευκτος μετά από ολική θυρεοειδεκτομή. Αντίθετα, μετά από λοβεκτομή, ο υποθυρεοειδισμός είναι συχνός αλλά όχι αναπόφευκτος. Η πιθανότητα εμφάνισης υποθυρεοειδισμού μετά από λοβεκτομή εξαρτάται από τα ιδιαίτερα δεδομένα του κάθε ασθενούς και από την λειτουργικότητα του θυρεοειδούς. Εκτιμάται γενικά ότι ένα σημαντικό ποσοστό (30 – 40 %) των ασθενών μετά από λοβεκτομή (ημιθυρεοειδεκτομή) θα εμφανίσει υποθυρεοειδισμό. Η πιθανότητα εμφάνισης υποθυρεοειδισμού μετά λοβεκτομή είναι μεγαλύτερη σε ασθενείς:

• Με θυρεοειδίτιδα Hashimoto
• Με υποθυρεοειδισμό πριν την επέμβαση
• Με συνυπάρχουσες παθήσεις (παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης, αυτοάνοσες παθήσεις κλπ.)
• Μεγαλύτερης ηλικίας ασθενείς

 

Υπάρχουν παράγοντες που μπορεί να δυσκολέψουν τη ρύθμιση του ασθενούς μετά την ολική θυρεοειδεκτομή; Και πώς αντιμετωπίζονται;

Οι δυσκολίες στη ρύθμιση του υποθυρεοειδισμού του ασθενούς μετά ολική θυρεοειδεκτομή μπορεί να οφείλονται σε έναν ή περισσότερους (συνδυαστικά) παράγοντες, όπως:

• Χορήγηση της θυροξίνης από το στόμα σε δόση που δεν είναι κατάλληλη για τον ασθενή. Η επιλογή της σωστής δόσης για τον κάθε συγκεκριμένο ασθενή είναι ευθύνη του ενδοκρινολόγου.
• Μη συμμόρφωση του ασθενούς στην λήψη της θυροξίνης που του έχει συστήσει ο ενδοκρινολόγος του
• Ταυτόχρονη λήψη άλλων φαρμάκων που επηρεάζουν την απορρόφηση της θυροξίνης (π.χ. αναστολείς αντλίας πρωτονίων, αντιόξινα, ασβέστιο, σίδηρος, καφεΐνη, χολεστυραμίνη κλπ.)
• Παθήσεις του πεπτικού που έχουν σαν αποτέλεσμα την μειωμένη απορρόφηση της θυροξίνης (π.χ. φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, κοιλιοκάκη, αυτοάνοση γαστρίτιδα κλπ.)
• Αυξημένες ανάγκες σε θυροξίνη, όπως στην εγκυμοσύνη, σε παχυσαρκία, σε ασθενείς που λαμβάνουν φάρμακα που προκαλούν έντονο μεταβολισμό της θυροξίνης (π.χ. ριφαμπικίνη, καρβαμαζεπίνη, φαινυτοϊνη κλπ.).

Οι δυσκολίες αυτές στην ρύθμιση αντιμετωπίζονται:

• Με την αναπροσαρμογή και την εξατομίκευση της δόσης για τον κάθε συγκεκριμένο ασθενή (ευθύνη του ενδοκρινολόγου).
• Με την προσεκτική τήρηση της προτεινόμενης θεραπευτικής αγωγής (ευθύνη του ασθενούς)
• Με την χρήση άλλων φαρμακευτικών σκευασμάτων λεβοθυροξίνης (υγρή μορφή, soft gel) ή ακόμη και με παρεντερική χορήγηση (πολύ σπάνια) σε ασθενείς με σύνδρομα δυσαπορρόφησης
• Με την κατάλληλη προσαρμογή της δόσης σε έγκυες γυναίκες, σε παχύσαρκους ασθενείς ή σε ασθενείς που λαμβάνουν και άλλα φάρμακα που μειώνουν την απορρόφηση της λεβοθυροξίνης

 

 

Ποια συμπτώματα πρέπει να προσέχουν οι ασθενείς μετά από θυρεοειδεκτομή που μπορεί να υποδηλώνουν υποθυρεοειδισμό;

Οι κλασικές κλινικές εκδηλώσεις (συμπτώματα) του υποθυρεοειδισμού είναι:

• Εύκολη κόπωση
• Δυσκοιλιότητα
• Μυϊκή αδυναμία
• Μυαλγίες
• Κατάθλιψη
• Δυσανεξία στις χαμηλές θερμοκρασίες (στο κρύο)
• Ξηρό δέρμα
• Εύθραυστες τρίχες
• Μείωση της libido
• Διαταραχές της περιόδου (στις γυναίκες, συνήθως πιο συχνές και μεγάλες απώλειες αίματος)
• Αλλαγές στο πρόσωπο (οίδημα, πτώση βλεφάρων κλπ.)
• Αδυναμία συγκέντρωσης
• Διαταραχές της μνήμης
• Διαταραχές του ψυχισμού (βραδυψυχισμός, μειωμένες αντιδράσεις)
• Μείωση αντανακλαστικών
• Αύξηση σωματικού βάρους
• Μυικές κράμπες
• Τριχόπτωση
• Αιμωδίες στα δάκτυλα των χεριών (συχνά λόγω συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα)
• Διαταραχές της ανάπτυξης (στα παιδιά)
• Μείωση των σχολικών επιδόσεων (στα παιδιά)

 

 

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο υποθυρεοειδισμός εμφανίζεται πολύ αργότερα την επέμβαση, και πώς προσεγγίζετε την παρακολούθηση;

Ο υποθυρεοειδισμός μετά ολική θυρεοειδεκτομή εμφανίζεται άμεσα μετά την επέμβαση (βλ. παραπάνω).

Μετά από λοβεκτομή, ο υποθυρεοειδισμός – αν εμφανιστεί (στ0 30 – 40 % των ασθενών) – παρουσιάζεται συνηθέστατα μέσα στο πρώτο έτος μετά την επέμβαση. Σε κάποιες περιπτώσεις ο υποθυρεοειδισμός μετά λοβεκτομή παρουσιάζει προσωρινή ύφεση, για να εγκατασταθεί τελικά ο μόνιμος υποθυρεοειδισμός που απαιτεί την χορήγηση θυροξίνης από το στόμα, ιδιαίτερα σε ασθενείς με προδιαθεσικούς παράγοντες (βλ. παραπάνω).

Ο ασθενής μετά την χειρουργική επέμβαση είναι υπό περιοδική παρακολούθηση από τον θεράποντα ενδοκρινολόγο και υποβάλλεται ανά διαστήματα σε μέτρηση των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα, έτσι ώστε να προσαρμόζεται κατάλληλα και να εξατομικεύεται η δόση της λεβοθυροξίνης που χορηγείται στον κάθε συγκεκριμένο ασθενή.

 

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα μας (https://www.gsakorafas.gr)

Διαβάστε τα άρθρα μας στο blog μας (https://gsakorafas.gr/blog/)

 

Ενημερωθείτε πρακτικά και υπεύθυνα στην ιστοσελίδα μας:

Για τις παθήσεις θυρεοειδούς

Για τις παθήσεις παραθυρεοειδών

Τι είναι ο χειρουργός θυρεοειδούς – παραθυρεοειδών?

Τι σημασία έχει η εμπειρία του χειρουργού στην αντιμετώπιση των παθήσεων θυρεοειδούς και παραθυρεοειδών?

 

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ

ΕΥΓΕΝΙΔΕΙΟ-Παπαδιαμαντοπούλου 20 (Ιλίσια)

ΙΑΤΡΙΚΟ ΨΥΧΙΚΟΥ – Άντερσεν 5 (Νέο Ψυχικό)

ΜΗΤΕΡΑ- Ερυθρού Σταυρού 5 (Μαρούσι)

ΤΗΛ. 2107487318 & 6977068223

email: georgesakorafas@yahoo.com

 

υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή

υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή

υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή

υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή

υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή  υποθυρεοειδισμός μετά από θυρεοειδεκτομή